این شماره، درباره چیزهایی است که خوراک را از خوردن جدا می‌کند: حافظه، لحظه و آدم‌هایی که دور یک میز نشسته‌اند.
دهه‌ها نارگیل در حاشیه بود — چیز عجیبی که فقط در بعضی دسرها پیدا می‌شد. اما چند سالی است که برگشته، و این‌بار نه به عنوان تزئین، بلکه به عنوان یک طعم مستقل. سراغ مدیر تحقیق و توسعه‌ی ایسترم رفتیم تا ببینیم این بازگشت از کجا آمده و چرا این‌قدر جدی گرفته می‌شود.
سه ماده، یک یخچال، و یک بسته ویفر ایسترم. کافی است تا یک عصر تبدیل شود به یک خاطره‌ی کوچک.
رفتیم داخل خط تولید تا ببینیم یک کیک از لحظه‌ی ورود مواد اولیه تا لحظه‌ای که بسته می‌شود، چه مسیری را طی می‌کند.
ما خوراک را به‌خاطر خودش نمی‌سازیم؛ به‌خاطر لحظه‌ای که دور یک میز شکل می‌گیرد.
— از مقاله‌ی «چرا نارگیل دوباره برگشت»
یک دسر سه‌لایه که در یخچال آماده می‌شود. از شب قبل درستش کن، صبح فقط برش بزن و سرو کن.
ویفرها را در ظرفی بریز و با گوشت‌کوب یا پشت قاشق خرد کن تا به شکل خرده‌های ریز دربیایند.
شکلات تلخ را روی بخار آب ذوب کن و با خامه‌ی گرم ترکیب کن تا مایه‌ای یکدست به دست بیاید.
لایه‌ی اول ویفر خرد‌شده، سپس مایه‌ی شکلاتی. این کار را دو بار تکرار کن.
روی دسر را با نارگیل رنده‌شده بپوشان و حداقل ۴ ساعت در یخچال بگذار.
این شماره، به چیزهایی می‌پردازد که در عجله‌ی روزمره گم می‌شوند. طعم‌هایی که به‌خاطر می‌سپاریم، صبحانه‌هایی که وقت نداریم ولی حذف نمی‌کنیم، و آدم‌هایی که پشت هر بسته‌ای که باز می‌کنیم کار کرده‌اند.
تلاش کردیم در این شماره از دو چیز فاصله بگیریم: تعریف کردن محصولات به شکل تبلیغ، و نوشتن درباره‌ی چیزهایی که خودمان باورشان نداریم. اگر جایی از این شماره به نظرت زیادی نزدیک به تبلیغ بود، بنویس — جواب می‌دهیم.
اگر می‌خواهی هر شماره، روز انتشار به دستت برسد، ایمیلت را بنویس. ماهی یک ایمیل، و هر وقت خواستی لغو کن.